Uzunca bi süre nedensizce inat ettim ama sonunda teslim olup siteyi WordPress üstüne taşıdım.

Beklediğimden çok daha temiz, oldukça keyifli bi yapı kurmuşlar. Theme, widget ve plugin özellikleri yapıya çok şey katıyor. Bunun gibi kalıp sistemler (fusion, nuke, vs) değiştirilebilirliği oldukça olumsuz etkilese de bu olumsuzluk çoğu zaman gözardı edilebiliyor. Çünkü kullanan birçok kişi var ve sürekli birileri yapıya yeni özellikler ekliyor. Biraz parazit bi yaklaşım mı oldu ne? Neyse, en azından ürettiklerini kullanarak yapıyı geliştirenlerin kişisel tatminini sağlıyorum :)

Şişli Belediyesi, Mecidiyeköy’den Çağlayan’a giderken yol üstündeki dinlenme alanına “Aletli Spor Alanı” adında bi bölüm yapmış. Tahminen eski çocuk parkı oyuncaklarından(kaydırak, salıncak, vs) bozma bikaç spor aleti(!) koymuşlar. Çevre halkı gelip bu aletleri kullanarak spor(!) yapıyor.

Aletler, çocukların kullanımında gayet sıradan bi görüntü oluşturuyor ama televizyonda abşeypır reklamı seyredip gelmiş başörtülü genç kızlar, bu aletlerle ilgili reklamlarda gördükleri davranışları taklit etmeye kalkıp “nasıldı bakiim. şöyle ayakları ileri geri yapıp elle de şunları itip çekiyoduk dimi” diye davranınca oldukça absürd bi görüntü oluşturuyorlar. Oraya gelmelerine sebep olan “verecem lan bu kiloları. görürsün sen” kararlılığının dışa vurumu olan suratlarındaki ciddi ve önemli bişey yapıyormuş ifadesi, hareketlerindeki “ulan düşüp rezil etmeyelim kendimizi şimdi. o kadar kişi de izliyor ha” dikkati ve çevredekilere “yok canım. ben eğlence olsun diye geldim. yoksa walla bak” izlenimi kazandırma çabaları, olan biteni dışardan seyreden biri için daha da keyifli kılıyor.

Kişisel tavsiyem; “Ya olduğun gibi görün ya göründüğün gibi ol” :)

Gecengun ilkokul ogretmenime rastladim yolda. Insan nasil davranmasi gerektigini bilemiyor. Eli ayagina dolaniyor. Baska biri olsa davranacagin gibi davranamiyorsun cunku. Ilkokul gunlerindeki gibi “etim babamin kemigim bu adamin” dusuncesi kaynakli buyuk saygiyi gostermen gerektigini hissediyorsun icinden biyerlerden ama yapamiyorsun. O davranis seklini bilinc kendine yakistiramiyor. Samimi olayim diyemiyorsun cunku o adamla gecmis munasebetlerinizin hicbiri boyle bi davranisa izin vermemis. Mesafeli davranmayi, hakli olarak “bak serefsize. elimizde buyudu. simdi su afra tafralara bak” diye dusunecek olmasi engelliyor. Ezik bi sekilde agizda laf gevelemeyle sonuclaniyor olay. Sordugu sorulara mumkun oldugunca kisa cevaplar vererek, hatta mumkunse sadece evet/hayir diyerek zamana oynamak zorunda kaliyorsun.

ilkokuldaydim, dorduncu sinif. esra diye bi kiz vardi. yuzunu hatirlamiyorum artik ama tipini hatirliyorum. sarisin, sanirim renkli gozlu, balik eti hatta fazlasi. surekli elinde biseyler atistirirdi. balik etinin fazlasinin nedeni de buydu zaten. klasik bi laf yetistiren ilkokul kizi kisacasi. bigun gelip bana “serap seni seviyor” demisti. klasik bi ilkokul laf yetistirmesi bu da. lafin dogrulugu hala muallak. serap da gorsen yuzune bakilmayacak bi kiz. kendi kendime demistim; “la okul bitse de kurtulsam. ama daha dorduncu siniftayiz. iki sene var. cok zaman. nasil gececek.” klasik bi ilkokul cocugu stresi. gerci o zaman icinde bulundugum durumu hesaba katinca dusuncemde o kadar haksiz da degilmisim. her iki dusuncemde de hatta.

birincisi; iki yil gercekten uzunmus cunku o gune kadarki tum yasantimla oranlanirsa tum yasadigimin 5′te 1′i. 30 yasindaki birinin 6 yilina denk geliyor yani :)

ikincisi; serap gercekten cok cirkindi ve kurtulmam gerekiyodu. gerci o ilkokul stresinin de kizin bana bu kadar cirkin gorunmesinde etkisi yok mudur? vardir cok buyuk ihtimalle.

sonra ne oldu bilmiyorum, zamanda yolculuk yapmisim gibi geliyor o olayin sonrasi. o olayla ilgili hatirladigim bir sonraki sey sikici bi ortaokul dersi sirasinda kafam baska bi yerlere gittigi bi sira “la ben dorduncu siniftayken boyle dusunmustum, bak gecmis o yillar. gozumde buyutmusum.” diye dusundugum.

basindan bisey gecer. cok keyiflidir veya bi durumda lafi gedigine oturtuyordur. yeri geldikce insanlara anlatmaya baslarsin. ama bi sure sonra “hmm, daha once anlatmistin” yuz eksitmesi, keyifsizligiyle karsilasmaya baslarsin. bu yuzden sunu suna anlattim, suna anlatmadim diye bi checklist tutarsin kafanda. ama olay sayisi arttikca liste birbirine girer. cok anlattiginin farkinda oldugun bi olayi anlatacaginda “anlatmisimdir daha once” diye baslayip olasi cakismanin farkindaymissin hissi uyandirmaya calisirsin. ama aslinda farkinda olsan hic baslamayacaksindir bile lafa.

bi de checklist tutmayanlar vardir. ayni seyi kirk kere anlatirlar. bikac anlatimdan sonra o anlatirken sen de icinden tekrar etmeye baslarsin ama adami bozmamak icin bisey de demezsin. “hmm, daha once anlatmistin” yuz eksitmesinden de anlamazlar boyleleri. cunku onlara gore bu bi keyifsizlik belirtisi degil insanlarin normal tepkisidir. kendilerine hep boyle davranildigindan bunun normal oldugunu dusunurler. her seferinde sikila sikila sonuna kadar dinlersin. ama bi sure sonra hikayenin neresinde ne tepki vermen gerektigini ezberler, hikayeyle ilgilenmiyorken gerektigi yerde sasirir, gerektigi yerde ders cikarir gecistirirsin.

Fruko aslında en iyisidir. Yani ne Cola gibi kibirlidir, ne Pepsi gibi düşmancıl. Kendi halindedir. Kimsenin etlisine sütlüsüne karışmaz. Fanatikleri de yok değildir yine de. Cola ve Pepsi’nin şatafatlı yüzüne kendini kaptırmamayı başarabilmiş insanlar. Fruko’dan aldıklari tadı diğerlerinden alamamalarındandır aslında Fruko sevdaları. Her denemede diğerlerinin bencilliği dillerini yakar, vazgeçerler. Ama yine de acaba birgün diye ara ara denemeyi de bırakmazlar. Ama gerçekten ya birgün kendilerine gelirlerse?

Niye bilmiyorum ama attığım her adımda - başka hiçbiyerde olmayan bişey - oradaki eski varlığımı, yaşanmışlıklarımı görüyor, izliyorum. Atmosferin etkisi olsa gerek. Varolduğum zamandan sıyrılıp o anları belki de o an olduklarından daha gerçekmişçesine tekrar yaşıyorum. Hem zamanın akışını da ben kontrol edebiliyorum bu kez. İlk yaşadığım zaman gibi koşturarak değil, aksine yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara yaşıyorum. Caddenin sonuna geldiğimde eskiye olan takıntım her seferinde beni geri çevirmeye çalışıyor ama daha hiç başarabilmiş değil :)

Çok iyi bi konunun ne kadar kötü işlenebileceğinin iyi bi örneği. Tam bişeyler hakkında konuşmaya başlayarak adrenalinizin artmasını sağlamaya başlamışken işi kelime kalabalığına çeviriyor. Sonra bi bakıyosunuz konu değişmiş. Yeni konuya odaklandığınız anda yine aynı şey. Ama kötü mü? Değil. İzlenmesi lazım. Büyük umutlar beslemeden izlenmesi lazım.
Aslında en büyük sorunu şu ki çok fazla sey anlatmaya çalışıp hepsini yarım bırakmış. Her şey için eksiklik hissiyle kalkıyorsunuz ekran başından. Keşke sadece bir konuyu enine boyuna ele alsalardı. (Kişisel tercihim bu konunun “gerçek nedir?” olmasından yana olurdu)

İlk iki bölümünü seyredip “Bu ne la. Ne dandik diziymiş. Millet niye seyrediyo ki bunu” diye düşünmüştüm. Meğer öyle değilmiş :) Artık tüm olay üçüncü bölümde mi yoksa ben mi diziye susamışım bilmiyorum ama kendimi diziye güzel kaptırdım. Süresi boyunca dünyamdan uzaklaşmamı sağladığından olsa gerek. Sebebi çok da önemli değil, ailecek severek izliyoruz :)