Birini dün gördüm. Boyu 1,90′ın üstünde, ruhunu kaybetmiş ama duruşunu koruyor. Yüzündeki makyajı silsek, üstüne doğru dürüst bişeyler giydirsek, bi de eline tesbih versek eski formuna kavuşması çok uzun sürmez gibi görünüyor. Ama o bacaklardaki ağda can yakıyor. Ah be Mahmut Abi sen bu hallere düşecek adam mıydın? :)

Diğeriniyse bugün gördüm. Biraz daha Fatih Ürek tavrındaydı bu. Role daha iyi girmiş yani. Saçları da uzatmış ama önlerden dökülmüş saçlarına uzatmak da ilaç olmamış, bi peruk şart. Çünkü saç ekimi de erkeksi bişey.

Bi de anlamadığım bişey var. Bu adamların vücudu, bu kadar irileşecek, erkek gibi görünecek kadar testosteronu (ve diğer bilimum erkeksi hormonu) salgılayabiliyorsa, nasıl oluyor da bu hale geliyolar?

Lisedeydi sanırım, Türkçe dersinde bişey okumuştuk. “Dağda ağaç bile olsan en iyi ağaç sen olmalısın” gibi bi içeriği vardı. Bu laf travestiler için de geçerli olmalı. Şimdi bi tarafta orjinalinden ayırt etmenin bile güç olduğu travestiler varken Mahmut Abi’lerin bu yaptığı boşa kürek çekmek bence :)

Bu yüzden; bu yazım sana sevgili yönetmenim. Ben sonsuza kadar bu gösterinin bi parçası olacağım. Ama ne olur beni fazla incitme olur mu?

Bu arada yıllardır sürekli aklımın bi köşesinde duran şu söz de bu yazıya güzel gider hani :)

Bu yüzden blog da çoğu zaman boş duruyo. Yazasım geldiğinde bilgisayarın başında olmuyorum. Notlar alıyorum, bilgisayar başına geçince yazarım diye ama bilgisayarın başındayken de yazasım gelmiyo. Laptop mı edinsem? Yazasım geldiğinde tuvalet arası verir gibi yazı arası vermek için. Gerçi laptop da olsa sanki sürekli yanımda mı taşıyacam cep telefonu gibi? Neyse gayet boş bi yazı oldu ama en azından yazı oldu. Evet evet, geri dönmeliyim ben bu alana.

Başlarken herşey gayet keyiflidir. Koca bi yaz boyu insanı canından bezdiren terleme seansları bitmiştir artık. Hatta unutulan, özlenen bi his olan üşüme yavaştan başlamıştır. Önlem olarak gidilir, biyerlere tıkıştırılmış mont bulunur, çıkarılır. İlk giyme anı acaip keyiflidir, çünkü mont yaz boyu giyilen tüm kıyafetlerden daha yumuşaktır, daha sevecendir, daha babacan hislerle yaklaşır insana. İnsanın yazın kıyafetleriyle arası iyi değildir. Zira o sıcakta daha serin olsun diye t-shirt bi tarafa, mümkün olsa insan derisini bile çıkarıp atmak ister. Herşey bi yana mont bi de üstüne insana bisürü yeni cep sunar. Kot pantolonun arka cebinde rahatsız eden cüzdan, anahtar ve bilimum teçhizat artık montun cebinde hem rahatsızlık vermez, hem de güvendedir.

Bırakma dönemi ise oldukça sancılıdır. Kış boyu monta iyice alışılmıştır. Ama artık sıcaklar da yavaş yavaş kendini hissettirmeye başlamıştır. Önceleri bi süre havaya aldırmadan giyilir mont, bi süre sonra ele alınır. Elde de rahatsız eder, keşke almasaydım diye düşünülür gayet cüretkar bi tutumla, ama almayabilmek için bu elde taşıma olayının bikaç kez tecrübe edilmesi gerekir. Öyle kolay değildir çünkü monttan vazgeçmek. Kaç ayın alışkanlığı, kolay mı. Sonunda el taşımalarından bezilir, yine bigün dışarı çıkmak için hareketlenildiğinde bu kez montun yanına ceplerini boşaltmak için gidilir. “Ne cep varmış bu montta da arkadaş, ne çok şey sığıyomuş” diye düşünülerek montun cebinden çıkarılanlar pantolon ceplerine boca edilir. Ama hiçbi zaman ceplere boca edilen şeyler ilk seferinde mantıklı, kullanışlı yerlere konamaz. Ya telefonun yanına anahtar konularak telefonun ekranı çizilir, ya da bozuk paralar anahtarın yanına konur, gerektiğinde alınmaya çalışılırken cepte ne var ne yoksa yere boşaltılır. Karmaşadan bi düzen yaratabilmek için biraz zaman geçmesi gerekir.

Montu bırakmanın daha zor olan tarafı ise psikolojik etkileridir. Bi süre insan sürekli bi eksiklik hissi yaşar. Bazen gün boyu “kesin evde bişey unuttum” diye düşünülür, bazen de “ya ben bişey yapacaktım da ne yapacaktım” diye. Sürekli bi endişe hissi duyar insan. Tam endişe hissinin mont yüzünden olduğuna kendini ikna ederken birden elleri takılır gözüne. Havada kalmışlardır çünkü içinde bulunacakları bi cep yoktur artık; “Belime mi dayasam, yok olmaz. Şöyle dirsekten mi tutsam, o da olmaz, ne saçma oldu lan. Naapim, böyle salliim yanlarda en iyisi. Nasıldı şimdi, sağ ayakla sol kol, sol ayakla sağ kol, heh. Böyle de gösteri atı gibi oldum lan. Hey allah :)”

Bilinçaltındaki bu inanış sık sık açığa da çıkar; ayağı sakat olduğu için sallanıp çayı döken masayla veya dışarı çıkmak için aceleyle alınan duş sonrası bozuk olduğu farkedilen saç kurutma makinesiyle tartışılır. Örneğin hatırlıyorum teyzem bi seferinde, 1dk boyunca kapağı açık kaldığı için alarm sesi çıkaran buzdolabına “e zıkkım, biz de biliyoz kapağın açık, ne bağırıyon” diye kızmıştı. İlk anda gülümsemiştim ama sonra benim de bilgisayarla yaptığım muhabbetler aklıma gelince ciddileşmiş, “ne var canım, gayettene normal bişey bikere” tavrına bürünmüştüm :)

Ama aslında bu bilgisayarla haşır neşir olan herkesin, farkında olarak veya olmayarak sıkça yaptığı bişey. Olan biteni bilgisayarın davranışları olarak görür, bunlara tepki verirsin. Bi insanmış gibi karşına alıp konuşur, hatta işin daha da vahim tarafı, bazen cevap bile beklersin. Gerçi bilgisayar canlı gibidir, bu bakımdan bi noktaya kadar normaldir de bilgisayarla konuşmak. …. Tamam tamam, kabul ediyorum, canlı gibi değildir, normal falan da değil. Ama buzdolabından daha canlı gibi olduğu da bi gerçek :)

Bi de çiçeklerle konuşanlar var. Hangi davranışın daha garip olduğu tartışmaya açık bi konu bence. Çünkü çiçek biyolojik olarak canlı belki ama ot be altı üstü. Neyiyle konuşuyosun sen onun? Hadi onu geçtim, Türkçeyi nerden biliyo, ne zaman öğrendi? Bilgisayar hiç değilse lisan biliyo. Hem çiçek gibi tepkisiz kalmıyo, derdini lisan-ı münasiple anlatırsan (burdaki lisan-ı münasip, mouse’la klavye’yle olanı tabi) sana tepki bile veriyo. Çiçeklerle konuşanlar da sevgiyi hissedip daha iyi büyüdüğünü iddia ediyolar. Ama ben söyliim, o çiçeklerin daha iyi büyümesi kendileriyle konuşulmasından veya sevgiyi hissetmelerinden değil. Çiçeğini seven adam daha iyi bakıyo, çiçek de tabi uygun şartlar altında (oda sıcaklığı, 1 atmosfer basınç, fotosentez için yeterli güneş ışığı, vs) dallanıyo budaklanıyo. Yoksa bilgisayar bile anlamıyosa, çiçek ne anlar tatlı dilden.

Başlarda “Aaa, bak bilmemnezaman burda bilmemne yapmıştım. Bilmemkim de vardı hatta.” diye düşünüyordum sadece. Sonra giderek kuvvetlendi bu his. Bişeyler hatırlayabilmek için zorladığım hafızam, yavaş yavaş kendiliğinden önüme dökülür oldu. Olup bitenin kendisi bi tarafa, bazen detayları da hatırlamaya başladım. O an hissettiklerimi tekrar hissetme isteği de bundan sonra başladı zaten. Çünkü işin içine detaylar da girdiğinden beri, fiziksel olamasa da artık zihinsel olarak oturup izliyorum o an yaşadıklarımı. Mekan aynı mekan zaten, o görüntünün üstüne beyin bi de fotomontaj yapıyor. Görüntü o kadar gerçekçi olunca da hislere ihtiyaç duymaya başlıyorum.

- o -

Kocaeli depremi sonrası o kadar çok artçı deprem oluyordu ki, bi süre sonra depremden korkma hissimi kaybetmiştim. Beynim artçı depremlerde yaşadığı tecrübeyi yeterli sayıp, depremin öldürmeyeceğini farzetmeye başlamıştı artık. Sırf bu yüzden hemen sonrasındaki Düzce depremindeki şiddetli sallantı, bana Kocaeli depreminde hissettiklerimi bu kez korku öğesi olmadan tekrar yaşattığı için hoşuma gitmişti.

Böyle zamanlarda niyeyse hep saçmalamak ihtiyacı hissederim. Sanki hiçbi nedeni olmayan bişey yaparsam geçecekmiş bu sıkıntı gibi gelir. Şimdiye kadar hiç denemedim, belki de cidden iyi gelir. Mesela gidip otoban kenarında emniyet şeridine nazır uyusam? Veya ayaklarımda derman kalmayıncaya kadar hedefsizce yürüsem? Sabah gidip Beşiktaş’ta bi bankta oturup akşama kadar hiçbişey yapmadan, hiç kalkmadan otursam? Önüme ilk çıkan otobüs durağından, ilk gelen otobüse binip gitsem, sıkıldığım bi durakta inip yine ilk gelen otobüse binsem?

Ama mesela ikinci dünya savaşını hep bilgisayar oyunlarından öğrendim. Ama cidden öğrendim. Savaşın tüm akışı, olan büyük savaşlar veya çıkartmalar, savaşlar sırasında tarafların içinde bulunduğu şartlar ve hatta kullandıkları silahlar. Misal; Omaha Beach çıkartması acaip riskli hatta imkansız bi çıkartmaymış. Çıkartma kararını veren komutan ya böyle bişeye yani Omaha Beach’ı ele geçirmeye çok mecburmuş ya da delinin tekiymiş :) Zamanında birinci dünya savaşını da bana “al bu kitabı oku, öğren, gel, sorduğum soruları cevapla” yöntemi yerine bu yöntemle öğretselerdi, sınav sonrası herşeyi unutmak yerine sınav sırasında oturur hocayla olayları tartışırdım.

Her ders için de yapılabilir benzer şeyler. Örneğin; … Bu üç nokta yerine önce bişeyler yazdım, ama benim höt diye yaptığım tasarımlar oldukça kötü olunca vazgeçtim. Ama kesin yapılabilir iyi kurgular, eminim :)

Hoca : Çocuklar, haftaya multiplayer yapıcam, bölümlerinizi bitirmeden gelmeyin.
Öğrenci1 : Hocam, Ankara Savaşını oynayalım mı? Sınava dahil mi?
Hoca : Yok evladım, Ankara Savaşı dahil değil, ama savaş alışkanlığı bakımından oynasanız sizin için iyi olur.
Öğrenci 2 : Hocam, Öğrenci x İstanbul Kuşatmasının cheatlerini bulmuş internetten.
Hoca : Müdür beyden rica ettim, cheat’e karşı yazılım yüklenecek makinelerinize.
Öğrenci 3 : Hocam, dün akşam elektrikler kesildi, save dosyamı kaybettim.
Hoca : ?

Mesela ben enson ne zaman kaldırımda oturup çekirdek kırdım hatırlamıyorum. Veya enson ne zaman etipuf paketiyle duvarda sinek yakaladım. Mahalle maçı yapıp, gol attım. Bisikletten düştüm. Bakkala gidip ‘1liraya ne gelir’ dedim.

Daha yakın zamana gelirsek; tenefüste arkadaşla sıra üstünde para maçı yaptım. Okuldan eve dönünce sobayı yakıp tarhana kemirerek çakmaktaşlar’ı seyrettim. Amiga’daki yazı okuyan yazılıma küfür okutmaya çalıştım. O bordo kravatı son kez bağladım.

Hatta biraz daha yaklaşırsak; ICQ’da “16-18 yaş female Turkey” diye arattım. mIRC’de “/whois” yazdım. Netbus’da portscan yaptım, cd-rom kapağı açtım :) Okuldan kaçıp bilardoya gittiğim için suçluluk hissettim. Sabah hava aydınlanmadan okula gitmek için kalkıp bindiğim otobüste uyuya kalıp durağı kaçırdım. Sonraki gün okul nöbetçisi olduğumdan derslere girmeyeceğime sevindim.

Hepsini yaptığım bi son kez vardı kesin. Ama ben onun son kez olduğunun farkında değildim. Farkında olsam daha bi keyifle yapardım her birini, o güne kadar o şeyi her yapışım teker teker geçerdi gözümün önünden, kulaklarıma kadar gülümseyerek yaşardım ’son kez’lerimi.

İnsanın en kendinden geçerek kullanmaya meyilli olduğu şey olan bilgisayarda, bu etki kendini daha bariz gösterir. “Need for Speed”de bi viraj dönüyorsundur, olmayan merkezkaç kuvveti yüzünden eğilirsin. Çünkü o sırada beynine sorarsan, senin elindeki bilgisayarın tuşları değil, oyundaki arabanın direksiyonudur. Quake’de karşıdan plazma gun’la ateş etmişlerdir, plazmayı yerken gözlerin büyür, yüzün şekilden şekile girer. Kulaklıkla korku filmi izliyosundur, filmde arkadan biri yaklaşır, tırsarsın.

Galiba beyin ilk doğduğunda vücudu kullanmak için bi teknik geliştirmiş, kullanması gereken diğer herşey için de aynı yöntemi kullanıyor. Vücudu kullandığı bişey olarak değil, kendisi olarak gördüğü için herşeye de aynı şeyi yapıyor. Sonuç bu. Gerçi diğer şeylere direk hükmedemediği için vücudu araç olarak kullanmak zorunda. Bilardoda bi topa vurmak için önünü kapayan diğer topu kullanmak gibi bişey yani :)

Durum bu iken bi de sanal gerçekliğin insana zarar verip vermeyeceğini düşünüyolar. Aha buraya yazıyorum (bu deyim, blog’da olunca daha gerçekçi oluyormuş, cidden yazıyorum bak :) sanal gerçeklik yapsalar az maz adam telef olmaz bu uğurda. Önce toplumda beyinlerin değişmesi gerek kardeşim :)