Bazı akşamlar, nedense hava her zamankinden daha karanlıkmış gibi gelir insana. Sanki diğer akşamlar ortalıkta hiç değilse ışık hüzmeleri varmış da o akşam bi şekilde tüm ışık sönmüş, ortalık zifiri karanlık olmuş gibi hisseder, bunalırsın.

Böyle akşamlarda yağan yağmur da insanı bi başka ıslatır. Kaşını, kirpiğini geçip gözüne girmeye başlayan yağmur damlalarının ıslaklığından yüzünü biraz olsun kurtarmak için elinle yüzünü silmeye kalkarsın, ama elin yüzünden daha ıslaktır. Kurulayacağına daha da ıslatır yüzünü.

Karanlık bi akşamdı, acaip yağmur yağıyordu, sabah evden çıkarken anahtarımı unutmuştum, evde kimse yoktu ve ben deli gibi acıkmıştım. Eve birileri gelene kadar açlığımı nasıl bastırabileceğim sorusu için aklıma ilk gelen cevap popkek olmuştu. En yakın markete dalıp kek reyonuna koşturdum. O an bi kekle ilgili tek kriterim büyük olmasıydı, neye göre portakallı popkeki seçtim veya -o anki iştah yüzünden olsa gerek- hangi ara keki bitirdim hatırlamıyorum. Tek hatırladığım bi ara “bunun kreması beyaz, ne biçim portakallı kek lan bu” diye düşünüp, hemen ardından da “amaaan, beyaz meyaz, portakallı işte” diye kendimi cevapladığım.

Aradan yıllar geçti, o an o kadar beğenmeme rağmen -neden bilmiyorum- o günden sonra bi daha hiç yemedim portakallı kek. Geçengün, sonunda, markette her görüp “neyse başka zaman yerim”lerime bi son vermek için aldım yine, evet gerçekten güzelmiş. Daha sık yemeliyim.