Hayat bazen tesadüflerle o kadar bezenir ki, olup biten herşeyin gerçekten tesadüf olduğundan şüphe etmeye başlarsın. Herşey, normal bi yaşam için değil ama çok iyi organize edilmiş bi Truman Show için öylesine yerli yerine oturuyordur. Neredeyse emin olursun Truman’ın ta kendisi olduğuna. İsyan etmeye hazırlanırsın, saçmalayıp gösteriyi bozmak, yönetmeni çaresiz bırakmak. Sonra bi dönüp bakarsın yaşadığın onca şeye. Kötü müdür? Diyemezsin. Çünkü sahte, saçmasapan tesadüflerle de dolu olsa, hiç yaşamamış olmayı dilediğin onca şeyi de barındırsa senin yaşamındır. İyi veya kötü seni sen yapan ne varsa oradadır ve yönetmene isyan ettiğinde dağıtacağın şey de yine odur.

Bu yüzden; bu yazım sana sevgili yönetmenim. Ben sonsuza kadar bu gösterinin bi parçası olacağım. Ama ne olur beni fazla incitme olur mu?

Bu arada yıllardır sürekli aklımın bi köşesinde duran şu şarkı sözü de bu yazıya güzel gider hani :)