Son sıralar sıkça yaşamaya başladığım bi his var. Bulunduğum mekandaki tüm geçmiş varoluşlarımı görebilmek, o an hissettiklerimi tekrar hissetmek, o anki ‘ben’lerle temasa geçebilmek isteğine kapılıyorum. Öğüt vermek, kendimi hatalarımdan arındırmak için de değil. Zira hatalarım beni ben yapan şeyler, farkındayım.

Başlarda “Aaa, bak bilmemnezaman burda bilmemne yapmıştım. Bilmemkim de vardı hatta.” diye düşünüyordum sadece. Sonra giderek kuvvetlendi bu his. Bişeyler hatırlayabilmek için zorladığım hafızam, yavaş yavaş kendiliğinden önüme dökülür oldu. Olup bitenin kendisi bi tarafa, bazen detayları da hatırlamaya başladım. O an hissettiklerimi tekrar hissetme isteği de bundan sonra başladı zaten. Çünkü işin içine detaylar da girdiğinden beri, fiziksel olamasa da artık zihinsel olarak oturup izliyorum o an yaşadıklarımı. Mekan aynı mekan zaten, o görüntünün üstüne beyin bi de fotomontaj yapıyor. Görüntü o kadar gerçekçi olunca da hislere ihtiyaç duymaya başlıyorum.

- o -

Kocaeli depremi sonrası o kadar çok artçı deprem oluyordu ki, bi süre sonra depremden korkma hissimi kaybetmiştim. Beynim artçı depremlerde yaşadığı tecrübeyi yeterli sayıp, depremin öldürmeyeceğini farzetmeye başlamıştı artık. Sırf bu yüzden hemen sonrasındaki Düzce depremindeki şiddetli sallantı, bana Kocaeli depreminde hissettiklerimi bu kez korku öğesi olmadan tekrar yaşattığı için hoşuma gitmişti.