Ara ara oluyo böyle; kendimi nedensiz bi sıkıntının içinde boğuluyo hissediyorum. Niye, neye sıkıldığım sorusuna hiçbi cevap veremiyorum ama sıkıntı içimde gitgide büyüyor, göğsümü zorluyo kimi zaman. Hiçbişey yapmama isteğine kendimi teslim etmekten başka bi çare bulamıyorum. Boğuk kış günleri sıksık olur mesela. Ama bugün hava da güzel, niye var? Baharın etkisi mi? Hava değişimi mi?
Böyle zamanlarda niyeyse hep saçmalamak ihtiyacı hissederim. Sanki hiçbi nedeni olmayan bişey yaparsam geçecekmiş bu sıkıntı gibi gelir. Şimdiye kadar hiç denemedim, belki de cidden iyi gelir. Mesela gidip otoban kenarında emniyet şeridine nazır uyusam? Veya ayaklarımda derman kalmayıncaya kadar hedefsizce yürüsem? Sabah gidip Beşiktaş’ta bi bankta oturup akşama kadar hiçbişey yapmadan, hiç kalkmadan otursam? Önüme ilk çıkan otobüs durağından, ilk gelen otobüse binip gitsem, sıkıldığım bi durakta inip yine ilk gelen otobüse binsem?
Yorumlar
Aynı belirtileri yaşıyoruz sanırım.
Havalardan havalardan !
Yada ne bileyim;
zamanın kendini tekrar etmesinden … “benim açımdan tabi”
aynısı banada oluyor motonluktan kurtulup yenı seyler yapmak istiyorum ama ne yapacağımıda bılmıyorum :)