Gecengun ilkokul ogretmenime rastladim yolda. Insan nasil davranmasi gerektigini bilemiyor. Eli ayagina dolaniyor. Baska biri olsa davranacagin gibi davranamiyorsun cunku. Ilkokul gunlerindeki gibi “etim babamin kemigim bu adamin” dusuncesi kaynakli buyuk saygiyi gostermen gerektigini hissediyorsun icinden biyerlerden ama yapamiyorsun. O davranis seklini bilinc kendine yakistiramiyor. Samimi olayim diyemiyorsun cunku o adamla gecmis munasebetlerinizin hicbiri boyle bi davranisa izin vermemis. Mesafeli davranmayi, hakli olarak “bak serefsize. elimizde buyudu. simdi su afra tafralara bak” diye dusunecek olmasi engelliyor. Ezik bi sekilde agizda laf gevelemeyle sonuclaniyor olay. Sordugu sorulara mumkun oldugunca kisa cevaplar vererek, hatta mumkunse sadece evet/hayir diyerek zamana oynamak zorunda kaliyorsun.