ilkokuldaydim, dorduncu sinif. esra diye bi kiz vardi. yuzunu hatirlamiyorum artik ama tipini hatirliyorum. sarisin, sanirim renkli gozlu, balik eti hatta fazlasi. surekli elinde biseyler atistirirdi. balik etinin fazlasinin nedeni de buydu zaten. klasik bi laf yetistiren ilkokul kizi kisacasi. bigun gelip bana “serap seni seviyor” demisti. klasik bi ilkokul laf yetistirmesi bu da. lafin dogrulugu hala muallak. serap da gorsen yuzune bakilmayacak bi kiz. kendi kendime demistim; “la okul bitse de kurtulsam. ama daha dorduncu siniftayiz. iki sene var. cok zaman. nasil gececek.” klasik bi ilkokul cocugu stresi. gerci o zaman icinde bulundugum durumu hesaba katinca dusuncemde o kadar haksiz da degilmisim. her iki dusuncemde de hatta.

birincisi; iki yil gercekten uzunmus cunku o gune kadarki tum yasantimla oranlanirsa tum yasadigimin 5′te 1′i. 30 yasindaki birinin 6 yilina denk geliyor yani :)

ikincisi; serap gercekten cok cirkindi ve kurtulmam gerekiyodu. gerci o ilkokul stresinin de kizin bana bu kadar cirkin gorunmesinde etkisi yok mudur? vardir cok buyuk ihtimalle.

sonra ne oldu bilmiyorum, zamanda yolculuk yapmisim gibi geliyor o olayin sonrasi. o olayla ilgili hatirladigim bir sonraki sey sikici bi ortaokul dersi sirasinda kafam baska bi yerlere gittigi bi sira “la ben dorduncu siniftayken boyle dusunmustum, bak gecmis o yillar. gozumde buyutmusum.” diye dusundugum.