basindan bisey gecer. cok keyiflidir veya bi durumda lafi gedigine oturtuyordur. yeri geldikce insanlara anlatmaya baslarsin. ama bi sure sonra “hmm, daha once anlatmistin” yuz eksitmesi, keyifsizligiyle karsilasmaya baslarsin. bu yuzden sunu suna anlattim, suna anlatmadim diye bi checklist tutarsin kafanda. ama olay sayisi arttikca liste birbirine girer. cok anlattiginin farkinda oldugun bi olayi anlatacaginda “anlatmisimdir daha once” diye baslayip olasi cakismanin farkindaymissin hissi uyandirmaya calisirsin. ama aslinda farkinda olsan hic baslamayacaksindir bile lafa.
bi de checklist tutmayanlar vardir. ayni seyi kirk kere anlatirlar. bikac anlatimdan sonra o anlatirken sen de icinden tekrar etmeye baslarsin ama adami bozmamak icin bisey de demezsin. “hmm, daha once anlatmistin” yuz eksitmesinden de anlamazlar boyleleri. cunku onlara gore bu bi keyifsizlik belirtisi degil insanlarin normal tepkisidir. kendilerine hep boyle davranildigindan bunun normal oldugunu dusunurler. her seferinde sikila sikila sonuna kadar dinlersin. ama bi sure sonra hikayenin neresinde ne tepki vermen gerektigini ezberler, hikayeyle ilgilenmiyorken gerektigi yerde sasirir, gerektigi yerde ders cikarir gecistirirsin.
